แหวน :PART1 : [ยินดีที่ได้พบ]
posted on 28 May 2012 00:48 by v-trio
สีน้ำเงินเป็นแหก
วันที่ท้องฟ้าเมฆครึ้มท่ามกลางเมืองเอดินเบิร์ก และนั่นรวมไปถึงท้องฟ้าของโรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก
หญิงสาวผมน้ำเงินเขียวมีรอยรูปข้าวหลามตัดใต้ตาเพิ่งก้าวเข้าโรงเรียนได้สักพัก สายตาก็พลันไปเห็นสาวผมชมพูมัดแกละและมีคาดผมรูปดาวสดใสอยู่บนศรีษะนั้น
“ว่าไง โช” หญิงสาวผมน้ำเงินกล่าวขึ้นเมื่อเจอสาวคนนั้น
“หวาวว แฮกกิ้ง สวัสดีจ้า ” โช ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
“ทำอะไรอยู่หรอ ??”
“ฉันออกมาเดินเล่นน่ะ.. แต่คงต้องรีบกลับแล้ว.. แฮกกิ้งล่ะ ??” เธอมองไปยังท้องฟ้าเมฆครึ้มสีดำอย่างกังวลว่าฝนจะตกหรือไม่
“ฉันเดินเที่ยวนิดหน่อยน่ะ วันนี้ได้เหล้ามาขวดนึง ดื่มกันมั้ย ?” เพราะเธอทราบดีว่าอีกฝ่ายคอแข็งมากพอที่จะเป็นเพื่อนดื่มกับเธอได้ในยามวิกาลเช่นนี้
“หวาวว เอาสิๆ ไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแล้วนี่นะ ” อีกคนยิ้มรับกับคำชวนนั้น
“ไม่รีบหรอ ? งั้นไปดื่มกันหลังหอ แผ่นดินประชาชน มั้ย ? ฉันจะไปพรวนดินดอกทานตะวันพอดี” เธอหัวเราะ
“ฮี่ๆ ได้สิๆ.. ฉันซื้อพวกถั่วทอดมาพอดีเลยล่ะ”ไม่เพียงแต่พูดเปล่าหญิงสาวชูถุงให้ดูเล็กน้อย
“เหมาะเจาะพอดีเลยน่ะ เอามาเป็นกับแกล้ม ฮะๆ “
“แฮะๆ ใช่ม้า... ว่าแต่ช่วงนี้แฮกกิ้งเป็นไงบ้างน่ะ... “ อีกคนพูดไปพลางเดินตามอีกคนไป
“ก็สบายดี ฮะ ๆ เป็นปกติดีแล้วเธอละ ? อ๊ะ !! การ์เน็ต” ผู้ที่ถือขวดเหล้าไว้ในมือพลันไปพบหญิงสาวผมม่วงดำ นัยน์ตาเป็นสีแดงยืนอยู่
“หวาว.. สวัสดีค่ะ เพื่อนของแฮกกิ้งสินะ ??”หญิงสาวที่คาดผมรูปดาวหันไปทักทายผู้ที่เธอไม่เคยรู้จักอย่างเป็นมิตร
“อ้าว โชไม่รู้จักหรอ นี่การ์เน็ต การ์เน็ตนี่โช “ผู้ที่รู้จักทั้งสองคนแนะนำตัวแทนทั้งสองฝ่าย
“สวัสดีโช..ฉันการ์เน็ต”
“อื้มม ยินดีที่ได้รูจักน้า ฉันอยู่ปีสามปราการล่ะ..การ์เน็ทไปดื่มด้วยกันไหมล่ะ ?? ”หญิงผมสีชมพูสดใสถามชวนอีกคน
“..กินได้เหรอ??” ตาสีแดงเป็นประกายเธออยากกินมานานแล้วเพียงแค่พี่ชายสั่งห้ามกิน
“เอะ.. ว่าแต่การ์เน็ทแพ้พวกแอลกอฮอล์รึเปล่า.. เคยดื่มมาก่อนไหมน่ะ ??”
“ไม่แพ้...เคยกิน” . .และออกจะชอบด้วยซ้ำไป
หญิงสาวทั้งสามเลยมุ่งไปที่นัดหมายที่จะดื่มกันในราตรีนี้
“ว่าแต่การ์เน็ทมาจากที่ไหนน่ะ ฉันมาจากวิทช์น่ะน้า”
“จากเวนอลน่ะ...เป็นนักค้าอัญมณี...”
“หวาววว หม่าม๊าน่ะชอบอัญมณีมากนะ เคยพาฉันไปตลาดพลอยที่เวนอลตอนเด็กๆด้วยล่ะ”
“อัญมณี ? ฉันก็ชอบน่ะ”หญิงสาวคนที่เดินนำหน้าสุดหันมาพูดกับอีกทั้งสองฝ่าย
“หวาวว แล้วแฮกกิ้งชอบอัญมณีอะไรเหรอ ??”
“ทอง ถือว่าเป็นอัญมณีมั้ย ?” พูดไปพลางหัวเราะไป เพราะเธอไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นเป็นอัญมณีหรือเปล่า
“อืม.. ก็น่าจะได้น้า... ส่วนฉันชอบบุษราคัมน่ะ.....”
“บุษราคัม ??”เธอไม่ค่อยรุ้จักอัญมณีนักหรอก ยกเว้นพวก เพชร หรือ นิล
“หวาวว..... นี่ไงล่ะ.. “ เธอชี้บนที่คาดผมให้อีกฝ่ายดู
“อ่อ . . สวยดีน่ะ” อีกคนมองใกล้ๆจนพอใจจึงผละออกมาแล้วเดินต่อ
“แฮะๆ.. ได้จากเพื่อนสนิทน่ะ.. เขาเป็นช่างทำเครื่องประดับ...”
“งั้นหรอ ดีจังเลยน่ะ มีเพื่อนดีๆแบบนั้นด้วย”
อีกฝ่ายที่โดนชมเรื่องเพื่อนไม่ได้ว่าอะไรเพียงยิ้มให้แล้วทั้งสามคนก็ถึงหลังหอแผ่นดินประชาชน
“อื้ม.. แถวนี้สิน้า...”
“โต๊ะตรงนั้นไงละที่นั่งประจำละ”ผู้ที่ถือเหล้าไว้ในมือเดินไปนั่งพร้อมตั้งขวดเหล้าไว้กลางโต๊ะ
หญิงสาวผมม่วงดำไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบแก้วส่งให้อีกสองคนรวมถึงของตนเองด้วย
“หวาวว มีแก้วมาด้วยเหรอ ดีจัง “เธอรับมาแล้วรินแจกคนในโต๊ะฐานะอาวุโสสุด
“เอ้า.. ดื่มมม”ผู้ที่รินแจกจ่ายทุกคนเป็นต้นเสียง
“ดื่ม...”อีกสองคนว่าตามพลางชนแก้วในวงเหล้านั้น
“วันนี้อากาศดีจังน่ะ ♫ ♪”ผู้ที่นำเหล้ามาดื่มไปมองบรรยากาศรอบๆตัวไป ฝนเมื่อกี้หายไปไหนกันน่ะ
“หวาวว นั่นสิ... ตอนแรกนึกว่าฝนจะตกซะอีก..”พูดไปพลางกินกัมแกล้มเห็นด้วยกับอีกคน
“ไม่ตกก็ดีแล้ว...จะได้เห็นดาวชัดๆ.. “
“หวาวว การ์เน็ทก็ชอบดูดาวเหรอ ?? “ เธอทำท่าสนใจในเรื่องนี้ขึ้นมา
“...ปกติจะดูอยู่ตรงนู้น...ฝนตกแล้วชื้น..ไม่ค่อยชอบ”อีกคนตอบแล้วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนชี้ไปที่ต้นไม้ต้นประจำที่เธอชอบมาอยู่
“หวาวว ขึ้นไปบนนั้นไม่กลัวตกลงมาเหรอน่ะ..”แต่เธอก็พูดไปงั้น เพราะเธอก็ชอบปีนป่ายบ่อยๆไป
“.. เรื่องกลัวตกก็...ไม่ค่อย..”
“อืม... ว่าแต่ช่วงนี้เหมือนโรงเรียนมีเรื่องวุ่นๆใช่ไหม....” หญิงสาวที่คาดผมพูดไปพลางเติมเหล้าให้อีกสองคนไป
“เรื่องวุ่นวาย......”เธอคิดถึงเรื่องมากมายและหนึ่งในนั้นคือ เรื่องแหวนปีศาจ
“นี่.. ได้ยินเรื่องแหวนปีศาจกันรึเปล่าน่ะ ?? “ อีกคนพยายามชวนคุยถึงเรื่องที่กำลังตกเป็นประเด็นช่วงนี้
“. . . . .รู้สิ” สิ่งที่ทำให้เธอโดนทำร้ายหนักขนาดนี้ รวมทั้งผมที่แต่ก่อนเคยยาวกว่านี้
“..ว่าแต่ตัดผมตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ แฮกกิ้ง...”หญิงสาวเพิ่งเห็นความเปลี่ยนแปลงของคู่สนทนา
“รู้....เกลียดไอ้แหวนบ้านนั่นชะมัด...ว่าไปยังไม่ได้คิดบัญชีแหวนบ้าตัวนั้นนี่นา...” เพราะเธอแค้น . . . แหวนวงนั้นมากนั้น วงแรกที่เข้ามาในโรงงเรียนแห่งนี้
“หวาวว.. คิดบัญชี ??”
“ใช่...ทำเรื่องไว้เยอะ นิสัยก็แย่..”
“เดี๋ยวฉันมาน่ะ จะไปสูดอากาศแถวๆนี้หน่อย”เธอลุกขึ้นมาจากโต๊ะแล้วเดินไป แถวพุ่มไม้ตรงดอกทานตะวัน
"มาเอาฉันขึ้นไป มาหยิบฉันออกไปจากตรงนี้" เสียงอะไรบางอย่างเชื้อเชิญให้หญิงสาวเดินเข้าไปที่พุ่มไม้ มากขึ้น มากขึ้น
แฮคกิ้ง มองเข้าไปในพุ่มไม้ เห็นประกายแสงวิบวับแล้วจึงหยิบมาดู สายตามองไปที่ของในมือ แหวนทองเกลาเกลี้ยงยังคงส่องแสงประกายอย่างต่อเนื่อง
“แหวน ? งั้นหรือ”
"เก็บข้าไว้ แล้วเจ้าจะไม่ผิดหวัง" เสียงกระซิบจากที่ไหนสักที่ เป็นเสียงเล็กๆที่ดูจะไม่ไกลมาก . . . ไม่ไกลมากจริงๆ
ผู้ถือแหวนวงนั้นกำแหวนไว้ในมือ
“เดี๋ยวคงรู้กัน” แล้วเธอก็นำแหวนนั้นหยิบใส่กระเป๋ากางเกงไป
“..แฮกกิ้ง.. กลับหอกันไหม ดึกมากแล้วล่ะ...”หญิงสาวผมชมพูพูดขึ้นทำให้ผู้ที่ถูกเรียกตื่นจากภวังค์
“อื้อ อ้าว” สายตาของเธอพลันไปเห็นการ์เน็ตวึ่งฟุบหลังไปที่โต๊ะ
“เดี๋ยวฉันอุ้มการ์เน็ตไปส่งที่ห้องแล้วกันน่ะ”
“หวาวว.. พวกเธออยู่หอเดียวกันนี่นะ... ไหวรึเปล่า.. ฉันช่วยแบกไหม..” อีกฝ่ายเอ่ยปากช่วยในมือเก็บแก้วและขวดเหล้า
“ไม่เป็นไรหรอก การ์เน็ตคนเดียว อุ้มสบายมาก ขอบใจน่ะ “ เธอหมายถึงทั้งเรื่องที่เอ่ยปากช่วยและที่เก็บของให้
“งั้นเดี๋ยวฉันกลับหอก่อนนะ... เจอกันนะแฮกกิ้ง”อีกฝ่ายนำถุงงขยะติดมือและเดินแยกจากไป
“แล้วเจอกันน่ะ” แฮคกิ้งอุ้มหญิงสาวที่สลบไปขึ้นหอและห้องนอนของคนที่เธออุ้ม ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนตัวเอง
.
.
.
.
.
“แล้วเจอกัน”
